Çok Tuhaftı Ağlayamadım

Her gece akvaryumdan bir balık yerim. Ağzıma
atarım balığı ve sessizce yatağıma giderim. Babam
beni yatakta bekler, annem çoktan uyumuş olur.
Balık sabaha kadar içimde gezinir, bu yüzden mutlu
uyanırım. Fakat hiçbir zaman Havuç’a kıyamam.
Bizim evde herkesten önce balıklar uyanır. Havuç
ve diğer balıklar yani. Diğerleri diyorum çünkü bizim
akvaryumumuzda yabancı balıklar çok yaşamaz.
Sadece Havuç ...

Her gece akvaryumdan bir balık yerim. Ağzıma
atarım balığı ve sessizce yatağıma giderim. Babam
beni yatakta bekler, annem çoktan uyumuş olur.
Balık sabaha kadar içimde gezinir, bu yüzden mutlu
uyanırım. Fakat hiçbir zaman Havuç’a kıyamam.
Bizim evde herkesten önce balıklar uyanır. Havuç
ve diğer balıklar yani. Diğerleri diyorum çünkü bizim
akvaryumumuzda yabancı balıklar çok yaşamaz.
Sadece Havuç sürekli akvaryumdadır. Ev sahibidir.
Akvaryumda balıklara göz kulak olur, yeri sabittir.
Onu asla yemem.
Bahtiyar Gül’ün öykülerinde gündelik yaşamda
uğuldayan gerilimler, sıradan olanın arkasındaki
tuhaflıklar, rutinin gizlediği çatışmalar su yüzüne
çıkıyor. Mekânın ıssız bir köy ya da kalabalık
kentler olması fark etmiyor; insan her yerde aynı.
Çocuk ve ihtiyarı ortak paydada buluşturan şeyler
de benzer. Kaygıları büyüdükçe kara deliğe
dönüşüyor, takıntıları eline ayağına dolanıyor.
Kendini yalıttığı gerçeklerle nihayet yüzleştiğinde
insanın dudaklarından okunan sözler: Çok Tuhaftı
Ağlayamadım.