Requiem Bir Sanrı

“Düşündüm: Demek bu herif artık gelmeyecek.”
20. yüzyıl İtalyan edebiyatının usta kalemi Antonio Tabucchi Portekizce
yazdığı Requiem’de temmuz ayının son pazar günü, Lizbon’da,
tam öğle vakti başlayıp gece yarısına uzanan bir bekleyişin ve gezintinin
öyküsünü anlatıyor. Kahramanımız ıssız sokaklardan ve
rıhtımlardan geçerek kentin bar ve lokantalarına uğruyor, geleneksel
Portekiz yemeklerinden yiy...

“Düşündüm: Demek bu herif artık gelmeyecek.”
20. yüzyıl İtalyan edebiyatının usta kalemi Antonio Tabucchi Portekizce
yazdığı Requiem’de temmuz ayının son pazar günü, Lizbon’da,
tam öğle vakti başlayıp gece yarısına uzanan bir bekleyişin ve gezintinin
öyküsünü anlatıyor. Kahramanımız ıssız sokaklardan ve
rıhtımlardan geçerek kentin bar ve lokantalarına uğruyor, geleneksel
Portekiz yemeklerinden yiyip içkiler içiyor. Bu gezintisinde ona yaşayanlarla
birlikte ölüler de eşlik ediyor. Gece yarısında buluşacağı,
Fernando Pessoa’ya çok benzeyen ve çoktan ölmüş bir şairi beklerken
yaşanan bu süreç; rüya, gerçeklik, sanrı ve bilinçaltının karışımından
oluşan bir Lizbon methiyesine dönüşüyor. Gizemli ve bir o kadar da
bilgelik yüklü bir deneyimin güncesini anımsatan Requiem, yazarın
sevgili Portekiz’ine ve Pessoa’sına adadığı bir armağan.
…bugün sıkıntı dolu bir gün olacak, aynı zamanda da arınacaksın,
belki de bundan sonra kendinle barışıp huzura kavuşursun oğlum, en
azından dileğim bu.