Şermin

Ah şimdi ne olurdu nergis kokan diyarlarda, nergis kokulusunun yanında olsaydı.
Anlatsa, anlatsa içinde tuttuklarını, anlattıkça ağlasa, ağladıkça anlatsa… Ona, onu
ne kadar çok sevdiğini söylese, ah bir söyleyebilse! Onsuz sol yanının hep bir eksik,
ezik kaldığını, acıyıp yandığını dese. O yokken yapamam dediği ne varsa yaptığını,
alışamam dediği ne varsa alıştığını, ama bir tek onun yokluğuna al...

Ah şimdi ne olurdu nergis kokan diyarlarda, nergis kokulusunun yanında olsaydı.
Anlatsa, anlatsa içinde tuttuklarını, anlattıkça ağlasa, ağladıkça anlatsa… Ona, onu
ne kadar çok sevdiğini söylese, ah bir söyleyebilse! Onsuz sol yanının hep bir eksik,
ezik kaldığını, acıyıp yandığını dese. O yokken yapamam dediği ne varsa yaptığını,
alışamam dediği ne varsa alıştığını, ama bir tek onun yokluğuna alışamadığını
söylese. Utanmadan, usanmadan! Haykırsa onu ne kadar çok sevdiğini tüm
dünyaya. Dese, “Kimilerinin varlığı yakar, kimilerinin yokluğu, beni de en çok senin
yokluğun yaktı nergis kokulum!” Öylece gözlerini kapasa ve mis kokulu annesinin
koynunda uyansa. Ah keşke!