Siyah-Beyaz

“Ölüm saplantısıyla aran nasıl?”

“İyi! Her sabah ölüyorum.”

Vüs’at O. Bener’in ölüme daha derinden ve daha yakından baktığı,

otobiyografik ipuçlarıyla ördüğü, okuruyla bulmacavari oyunlar oynadığı

öyküler. Gerçeği usulca kurguda damıtan yazarın kaleminden

zamana karşı duran bir başyapıt. Kendi deyişiyle, Siyah-Beyaz

“Mızıkalı Yürüyüş ve Kara Tren’le beraber tamamlanan bir trilogya”.

1993’te...

“Ölüm saplantısıyla aran nasıl?”

“İyi! Her sabah ölüyorum.”

Vüs’at O. Bener’in ölüme daha derinden ve daha yakından baktığı,

otobiyografik ipuçlarıyla ördüğü, okuruyla bulmacavari oyunlar oynadığı

öyküler. Gerçeği usulca kurguda damıtan yazarın kaleminden

zamana karşı duran bir başyapıt. Kendi deyişiyle, Siyah-Beyaz

“Mızıkalı Yürüyüş ve Kara Tren’le beraber tamamlanan bir trilogya”.

1993’te Yunus Nadi ve Sedat Simavi edebiyat ödüllerini kazanan

Siyah-Beyaz, Bener usulü tasarruflu sözcüklerin çağrışımlarıyla “sustuğu

kadar büyüttüğü” kocaman bir öykü evreni.

“Vüs’at O. Bener’in yapıtlarında yaptığıysa ben inşasından ziyade

ben’in, benliğin teşrih edilmesidir; bir anlamda insanın tam zıddı bir

eylem. Gerçi büsbütün parçalara ayrılmaz, ama içerideki parçaların

görünürlük kazandığı bir açılma söz konusudur.”

–Behçet Çelik