Yedi Şevkatli Kış

Kötü görünüyordu. Seneler öncesindeki o dinç, o güzel yüz çökmüş, donuk bir hâl almıştı.
Yatağının karşısındaki sandalyeye oturdum. Başımı kaldırıp bir müddet seyrettim onu. Sonunda
yüzünü çevirip baktı. Konuyu açmasını istemediğim halde, yedi yıl öncesine gidip yıllardır
duyduğu pişmanlıktan bahsetmeye kalktı. Onu durdurdum. Mutlu bir hayatım olduğunu söyleyip
şifa dileyerek ayrıldım yanından.
Ya...

Kötü görünüyordu. Seneler öncesindeki o dinç, o güzel yüz çökmüş, donuk bir hâl almıştı.
Yatağının karşısındaki sandalyeye oturdum. Başımı kaldırıp bir müddet seyrettim onu. Sonunda
yüzünü çevirip baktı. Konuyu açmasını istemediğim halde, yedi yıl öncesine gidip yıllardır
duyduğu pişmanlıktan bahsetmeye kalktı. Onu durdurdum. Mutlu bir hayatım olduğunu söyleyip
şifa dileyerek ayrıldım yanından.
Yalan söylemiyordum. Aradan yedi kış geçmişti. Beni aldandığım hilelerden çekip kurtaran yedi
şefkatli kış. Bu kadar uzun bir zamandan sonra hangi kuyudan çıkılmaz, hangi ateş sönmezdi?
Yedi Şefkatli Kış, bir mücadele olarak yaşamanın kendisiyle cesur bir yüzleşme. Bu mücadelede
bazen küçük bir neşe kırıntısı bizi su üstünde tutar bazen silik bir görüntü. Ama bazen de güçlü
bir sevgi, şifa olacak yerde her şeyin sonunu getirebilir.